DE ROLLEN OMGEDRAAID…

DE ROLLEN OMGEDRAAID…

Op de werkvloer is er de laatste 20 jaar nogal wat veranderd. Dat geldt voor de meeste branches. De reclame en communicatie zijn daar een mooi voorbeeld van. Verschuivingen binnen organisaties vinden er altijd plaats, maar in dit gebied wel opvallend veel.

Met de komst van bijvoorbeeld de Apple in de jaren ‘90, zijn veel routines verdwenen. Waar nog zo’n ruim twintig jaar geleden elf specialisten nodig waren om een A4tje van schets tot gedrukte vorm te krijgen, doen we dit nu met de helft van deze vakmensen.

Op pad
Zo hoefde je vroeger als bureau ook niet echt op pad om werk binnen te halen. Niet dat je zomaar achterover kon leunen, je moest wel degelijk je best doen. Wanneer er zich een potentieel account aanmeldde, moest je ook deze aan je weten te binden. Vaak ging dat gepaard met een pitch. Deze (betaalde) pitches werden dan bij drie bureaus uitgezet en middels een briefing werd er gestart aan een voorstel voor bijvoorbeeld een campagne. Het voorstel dat qua creativiteit, kosten, kwaliteit en doelmatigheid het beste aansloot bij de wensen van de opdrachtgever, werd dan uiteindelijk de definitieve campagne.

Dat is allemaal veranderd. Het doen van een pitch heeft heel andere vormen aangenomen. Evenals het binnenhalen van werk. Als bureau ga je nu eerder zelf op pad. Lees dan vooral het digitale pad. Je onderzoek om een account tot het jouwe te maken begint in de meeste gevallen op het web. Je bent als communicatieadviseur nu veel beter in staat om te kijken wat een organisatie nodig heeft. Ziet de potentiële klant dat er in jouw verhaal toegevoegde waarde zit, dan is er een kans dat daar werk uit voortkomt.

Dit is óók ‘Het Nieuwe Werken’. Vroeger zocht de klant jouw bureau op en gaf zelf aan waar hij behoefte aan had, nu ga je op eigen initiatief naar potentiële klanten toe.

Het Nieuwe Werken
Met de komst van ‘Het Nieuwe Werken’ is dit voor een groot deel ook voor medewerkers in grotere organisaties gaan gelden. Medewerker nemen zelf sneller het initiatief en beslissingen: Wat heeft dit project van mij nodig? Welke prioriteiten heb ik vandaag? Werk ik vandaag of morgen op de zaak? Met wie heb ik overleg nodig? Als ik vanmiddag naar de voorstelling op de school van mijn dochter ga, werk ik vanavond nog even door.

“Waar nog zo’n ruim twintig jaar geleden elf specialisten nodig waren om een A4tje van schets tot gedrukte vorm te krijgen, doen we dit nu met de helft van deze vakmensen”

Deze vrijheden, die natuurlijk niet voor elke functie toepasbaar zijn, vragen wel om de juiste discipline. Medewerkers hebben bepaalde competenties nodig om op deze manier te kunnen werken: verantwoordelijkheid voor je eigen werkzaamheden, inschatten hoeveel tijd je werk kost, initiatief nemen, prioriteiten bepalen en zowel zelfstandig als ‘op afstand’ samen kunnen werken.

Competenties
Bezit je deze competenties, dan levert dat veel op in tijd en vrijheid voor de medewerker, maar ook in kostenbesparingen voor de werkgever. Door deze wijze van werken, kunnen werkgevers vierkante meters reduceren met behoud van het aantal medewerkers én het vergroot vaak het plezier in het werk door de betere privé-/werkbalans en meer autonomie in het inrichten van het eigen werk.

Maar wat als een medewerker die competenties niet bezit? Of wat als medewerkers gewoon liever van 9 tot 5 op een kantoor zitten om opdrachten van de baas op te volgen? Werk3.0 pleit ervoor dat beide mogelijkheden aangeboden worden. Sommige mensen zijn nu eenmaal het gelukkigst en dus ook het productiefst met werk waarbij al die nieuwe mogelijkheden niet van toepassing zijn. En voor sommige functiegebieden is het geen optie om vanuit huis te werken of op andere tijden. Denk aan ‘de handen aan het bed’ in de zorg.

Online leermodule
Met een online leermodule kunnen organisaties hun medewerkers goed begeleiden bij de transitie naar Het Nieuwe Werken. Want hoe je het ook wendt of keert, de verantwoordelijkheid om mee te gaan in de transitie (of andere keuzes voor jezelf te maken) ligt bij medewerkers zelf. Medewerkers trainen om te kunnen omgaan met de veranderingen kan daar natuurlijk wel aan bijdragen. Omdat de leermodule online te volgen is, kunnen medewerkers – geheel volgens Het Nieuwe Werken – zelf bepalen waar en wanneer ze de module doorlopen.

Eenmaal op de hoogte van alle ins en outs van Het Nieuwe Werken kunnen de medewerkers goed voorbereid op de eigen afdeling over de veranderingen in gesprek gaan en goede onderlinge afspraken maken. Niet meer zomaar de verantwoordelijkheid van het management, maar de verantwoordelijkheid van iedereen: de rollen omgedraaid.

Job Hendriks
Grafisch ontwerper/fotograaf, eigenaar D-Signs Concept | Vormgeving | Fotografie
Partner Werk3.0

Artikel in opdracht van de Parnassia Groep, Werk3.0

INNOVEREN ALS OPLOSSING

INNOVEREN ALS OPLOSSING

Als relatief kleine ondernemers worden velen van ons sinds 2009 voelbaar geplaagd door de recessie. We hebben allemaal wel iets van de deze donkere periode meegekregen, of hebben er nog last van. Ik werd vrijwel direct geconfronteerd met de teruglopende vraag naar fotografie en nieuwe vormgeving. Een aantal klanten gaven aan, nog wel een jaartje met hetzelfde ontwerp te willen doen en te volstaan met wat tekstaanpassingen. Sommigen verkozen zelfs dat laatste niet eens en sloegen voor zover dat mogelijk was een heel jaar over.

Weer anderen gaven aan, graag hun werk bij mij onder te willen brengen, zolang ik er maar niets voor ging rekenen. “Om Niets” werd dat genoemd. Met alle egards probeerde ik uit te leggen dat ook hier de welbekende schoorsteen moest blijven roken, dus moest ik er toch iets voor rekenen. Het bizarre is dat opdrachtgevers die normaal blind akkoord op een offerte gaven, nu opeens precies aan konden geven dat ik als professional echt niet meer tijd voor een bepaald project nodig had dan het aantal uren zij er aan wilden besteden. En dan graag voor zo’n 40 euro minder per uur, dan wat ik vóór de recessie rekende.

“Joh, tegenwoordig maak je zo’n ‘magazientje’ online! Supergemakkelijk én topkwaliteit! Ennuh, zo’n website? Dat doe ik zelf met 2 vingers in mijn neus…!”

“Hè, hoe weten zij nou hoeveel tijd ik ergens voor nodig zou hebben?” dacht ik bij mijzelf. En wanneer ik daar een opmerking over maakte, waren zij al gewapend met het antwoord: “Joh, tegenwoordig maak je zo’n ‘magazientje’ online! Supergemakkelijk én topkwaliteit! Ennuh, zo’n website? Dat doe ik zelf met 2 vingers in mijn neus…!” ‘Wat heb ik gemist? Waar gaat het fout?’ En wat ik vooral dacht: ‘Overkomt míj dit nu alleen?’

Een aantal collega’s die ik sprak, vertelden nog volop in het werk te zitten. Met hen ging het fantastisch en konden het werk zelfs niet aan. “Nou..” was mijn reactie dan “..wanneer je het toch niet aan kunt, gooi je toch een beetje van dat vele werk mijn kant op?” “Nee, zo erg was het nu ook weer niet.” Kortom: mijn gedachte dat ik alleen ‘de sigaar’ was, verdween hierdoor echter snel.

‘Wat nu!’ Vroeg ik mij vervolgens af. Ik kan niet stoppen, daar was mijn bedrijfje nog te kapitaalkrachtig genoeg voor. Een baan zoeken zat er ook niet in. Los van het feit dat je toch een aardig inkomen gewend bent, lagen banen als grafisch vormgever of fotograaf nu zeker niet voor het oprapen. Daarbij komt ook nog eens het probleem ‘leeftijd’ om de hoek kijken. Nee, ik moest eerst rust zien te vinden en voor mij zelf beslissen dat een jaartje rustig aan doen absoluut geen kwaad kon. Toen ik eenmaal had bedacht dat het inderdaad een goed plan was het een jaar kalm aan te gaan doen, kwamen al die collega’s met wie het zo fantastisch ging met de mededeling dat het hun toch niet zo geweldig voor de wind ging, gevolgd door de vraag hoe ik toch zo ontspannen kon blijven. “Keuzes maken mannen, voordat een ander dat doet!” was steevast mijn antwoord.

Goed, rustig aan doen. Maar hoe doe je dat als je gewend bent zo’n 60 a 70 uur per week voor anderen aan het werk te zijn geweest? Ik ben begonnen met cursussen te volgen. Beter worden in dingen die je al deed, maar de finesses ervan nog niet onder de knie had. Ondanks teruglopende inkomsten ben ik gaan kijken of ik nog investeringen wilde doen. Ik dacht, als dat moet, moet het nu, straks is die stapel geld geen stapel meer en dan kan ik zeker niet meer investeren.
De vraag naar meer interactieve webproducties, meer beweging op het scherm, dwong mij ertoe er over na te gaan denken om naast ontwerper/fotograaf ook videoproducent te gaan worden. De apparatuur had ik goeddeels al en met mijn kennis op het gebied van visuele communicatie moest dat toch niet een al te grote stap zijn.
Zo gezegd, zo gedaan! Investeren werd mijn toverwoord. Daarnaast heel veel kennis opdoen op het gebied waar ik nog onvoldoende ervaring in had en tegelijkertijd voorzichtig in de markt thuis zien te raken. Intussen heel erg goed naar anderen kijken en vooral luisteren hoe zij in hun toekomst aan het invullen waren.

Geloof me als ik zeg dat ik heel veel heb getwijfeld of het wel de goede richting was die ik ingeslagen ben. Want het ging echt niet van een leien dakje. Kortom: mijn zekere besluit was soms best wel even zoek. Uiteindelijk heeft de overtuiging in mijzelf toch de overhand gekregen. Ik weet zeker dat ik voor 2009 een goed ondernemer was, nu ben én blijf! Oké, even niet zo veel meer ‘te makken’, maar wanneer ik zelf de schouders er niet onder zet, zal niemand anders dat doen. Nu, zo’n 6 jaar na de eerste dag dat mijn recessie begon, sta ik weer waar ik wil staan. Serieus genomen worden en veel rijker als ooit tevoren. En dat rijker moet je absoluut niet in geld vertalen, want dat is gewoon op. Maar wel heel, héél veel geleerd en geloof dat je eigen innovatie absoluut de beste is.
Laatst hoorde ik in een interview op BNR een econoom zeggen: “Het zijn de kleine ondernemers, de MKB-ers die de economie van Nederland BV in stand houden.” Ik ben er van overtuigd dat ik, hoe klein dan ook, daar ook deel van uit mag maken! En wat die zelfknutselende opdrachtgevers betreft, die zijn er inmiddels achter dat het in elkaar frutten van een ‘magazientje’ ook een vak is…..

Job Hendriks

Deze column is eerder gepubliceerd op JOB247

NAAR DE VOORPAGINA